Το τιτικάκι έχει αδελφάκι!

   Σχεδόν ένα μήνα μετά τα τρίτα γενέθλια του τιτικίου,ήρθε στη ζωή το νέο μέλος της οικογένειας μας και η ζυγαριά έγειρε υπέρ των αγοριών!Όταν το τιτικάκι αντίκρισε για πρώτη φορά τον αδερφό της έδειχνε σαστισμένη..Προσπαθούσε να καταλάβει,να γνωρίσει και να συνειδητοποιήσει την νέα πραγματικότητα.Τέσσερις μήνες μετά ακόμη προσπαθεί..Με μύξες που τρέχανε ήθελε να πάρει αγκαλιά τον μικρό και να τον φιλήσει.Με καρδιά που έτρεμε της τον έδινα.Αντισηπτικό στο κομοδίνο,στην παπουτσοθήκη,στο τραπέζι.Στα χέρια μας,στα μούτρα μας,παντού..!

Σσσσ μη ξυπνήσεις το μπλογκάκι..

  " Μα καλά ούτε ένα τηλέφωνο δεν έχει χρόνο να πάρει", αναρωτιόμουν για τις φίλες που χάθηκαν νωρίς στον χρονοχώρο  γάμου-οικογένειας..Δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό μου πως είναι δυνατόν από ένα ολόκληρο 18ωρο(εξαρτάται και από τις ανάγκες του καθενός ή τις ανάγκες τις καθημερινότητας)δεν μπορούσαν να αφιερώσουν 10 λεπτά για ένα ρημάδι τηλεφώνημα??Έπαιρνα εγώ..μια,δυο και τα λεγα με τον τηλεφωνητή!!

  Δεν ξεχνούσα τίποτα θυμόμουν τα πάντα.Το μυαλό μου συγκρατούσε ακόμη και τις πιο άχρηστες πληροφορίες..Μνήμη ελέφαντας!!Ώσπου τα πρώτα σημάδια άρχισαν να αχνοφαίνονται στον ορίζοντα.Στην αρχή λες και έγινε αυτόματο ξεσκαρτάρισμα και θυμόμουν επιλεκτικά.Σιγά σιγά με εγκατέλειψε και η δυνατότητα της επιλογής.Απορρούσα τι μου συμβαίνει και πως είναι δυνατόν εγώ να ξεχνάω.
  Σαν να μην έφτανε η επιλεκτική μνήμη προστέθηκε και η επιλεκτική ακοή καθώς και η επιλεκτική όραση!!Αναρωτιόμουν αν τα χάνω,με γλαρωμένο το μάτι και το μετέωρο βήμα  των νυχτερινών ξαγρυπνιών..
  Αλλάζουν οι άνθρωποι.Μα πιο πολύ αλλάζουν οι προτεραιότητες..Ξεχνάς γιορτές,γενέθλια και επετείους και κάποιες στιγμές ξεχνάς και τον ίδιο σου τον εαυτό..

To the beach

   Στην Αράχωβα πηγαίνει κανείς για το χιόνι,στην Μύκονο για διασκέδαση,στις Σέρρες για ακανέ και στο Ρέθυμνο για την θάλασσα.Το Ρέθυμνο συγκεκριμένα είναι από τις πιο προνομιακές πόλεις τις Ελλάδας μιας και η δύο σχεδόν χιλιομέτρων της παραλίας του, βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο της πόλης.
  Είτε είσαι ντόπιος είτε τουρίστας,από δω και πέρα που γλύκανε ο καιρός,δεν υπάρχει περίπτωση να μη πάρεις κατεύθυνση προς παραλία!Όλες οι ηλικίες,από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο παρελαύνουν στην παραλιακή,παίζουν στην παραλία και οι πιο θερμόαιμοι κάνουν τις πρώτες βουτιές!
 Αυτό όμως που ξέρουν οι ντόπιοι αλλά αγνοούν οι τουρίστες ή το μαθαίνουν και δυστυχώς δεν φεύγουν με τις καλύτερες εντυπώσεις, είναι ότι Ρέθυμνο δεν έχει μόνο μια παραλία.Εκτός από την μεγάλη παραλία και την προσεγμένη παραλιακή λεωφόρο κοντά στο κέντρο,υπάρχει και αυτή του Κουμπέ,στην άκρη της πόλης.

Δυο χρόνια μετά..

  Ξημερώματα Σαββάτου 13 Μαρτίου κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου να στριφογυρίζω στο κρεβάτι με δυσκολία.Δυσκολία στην κίνηση,δυσκολία στην αναπνοή.Ήθελα λίγες ακόμη μέρες για να μπω στον 10το..Στους δέκα μήνες γεννάνε οι γαιδάροι,είχα ακούσει κάποτε να λένε και πολύ διασκέδαζα με την άγνοιά τους.Εγώ θα  γεννούσα ένα τελειόμηνο μωρουδέλι,τελειόμηνο!!Κάπου εκεί ανάμεσα στα γκαρίσματα των γαιδάρων και τα δικά μου βαριοανάσανα,έσπασαν τα νερά.
- Ξυπνάτε καλέ γεννάω!!Έσπασαν τα νερά!!
-Τι?
-Τα νερά,έσπασαν τα νερά!!
  Είχα ένα χαμόγελο περίεργο,ένα καρδιοχτύπι αναπάντεχο καθώς ετοιμαζόμουν για το μαιευτήριο.Ήξερα πως έχω μια ώρα περίπου.Μόνο που εγώ έκανα λιγάκι παραπάνω.Και στην γέννα μου άργησα!Συνήθειο είναι αυτό,δεν κόβεται..Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο ένιωσα τους πρώτους πόνους!Γεννάω,σκέφτηκα.Δυό μήνες τώρα κοιμάμαι κοιτάζοντας και χαϊδεύοντας την άδεια κούνια.Από δω και πέρα θα χαζεύω το νινίτσι μου και θα χαϊδεύω τα χεράκια του μέχρι να το πάρει ο ύπνος.Που να 'ξερα πως θα 'ταν μέχρι να πάρει εμένα ο ύπνος!!

Όλο το χρόνο καλικαντζαράκι (β)

  Μέρος ΄β : Το καλικαντζαράκι του Αγίου Βαλεντίνου

   Το καλικαντζαράκι του Αγ.Βαλεντίνου δεν γιορτάζει τις ξενέρωτες γιορτές που σκοπό έχουν μόνο να μεγαλώσουν το ημερήσιο εισόδημα των ανθοπωλών ..Το καλικαντζαράκι του Αγ.Βαλεντίνου υποστηρίζει τον ντόπιο άγιο της αγάπης,Υάκινθο.Δεν ασχολείται με ξενόφερτα έθιμα και συνήθειες αλλοδαπής προελεύσεως!Γιορτάζει κάποιες από επιλογή και όχι από συνήθεια και σ αυτές δεν συγκαταλέγεται ο Βαλεντίνος..

Όλο το χρόνο καλικαντζαράκι

                                                           Μέρος α :"Το καλικαντζαράκι των Χριστουγέννων"


   Το καλικαντζαράκι των Χριστουγέννων δυσανασχετεί μόλις του ζητήσω να βγάλει τα στολίδια από την ενός χρόνου αναμονή στην ντουλάπα.Χαμηλώνει την ένταση από τις γιορτινές μελωδίες σφυρίζοντας δήθεν αδιάφορα..μας παρακολουθεί να παίζουμε με τις μπάλες,να τυλιγόμαστε με τις γιρλάντες και να λαμποκοπάμε κάτω απ τα πολύχρωμα φωτάκια.Όταν του ζητάω να βάλει το άστρο,σηκώνετε άκεφα και το τοποθετεί στην κορυφή σαν να βάζει το χοιρινό στο φούρνο.Πότε-πότε μόνο βγάζει φωτογραφίες και τραβάει βίντεο με τα κατορθώματα της μονάκριβης γύρω από το δέντρο..
  Το καλικαντζαράκι των Χριστουγέννων δεν αγαπάει τα Χριστούγεννα
-Ξενέρωτη γιορτή..πφφφ,μονολογεί..!
Λέει πως του αρέσει το Πάσχα..τι κρίμα να μην είναι καλικαντζαράκι του Πάσχα,ίσως έτσι να μη γκρίνιαζε και τόσο!!

Η δημιουργία των προκαταλήψεων και των διακρίσεων στην οικογένεια

Του Ξενάκη Δημητρίου, Σύμβουλος-Κοινωνιολόγος

          Η οικογένεια είναι ένας θεσμός που εμφανίζεται σε όλες τις κοινωνίες, σε όλες τις εποχές. Για την δημιουργία της οικογένειας είναι απαραίτητη η ύπαρξη σχέσεων, όπως για παράδειγμα αυτής του συζύγου-πατέρα, της συζύγου μητέρας  και των παιδιών. Η οικογένεια αποτελεί πρωτογενή φορέα κοινωνικοποίησης, γιατί αναλαμβάνει το άτομο από τη στιγμή της γέννησής του και το επηρεάζει καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, μεταφέροντας του αξίες, πρότυπα και τρόπους συμπεριφοράς. Στο πλαίσιο των οικογενειακών σχέσεων το άτομο μαθαίνει τι είναι αποδεκτό και τι όχι, ταυτίζεται με ανθρώπους του περιβάλλοντος του, αποκτά την ικανότητα να δημιουργεί σχέσεις. Η οικογένεια είναι μια διαχρονική κοινωνική ομάδα που οργανώνεται και κατευθύνεται από τους κοινωνικούς κανόνες και κύριο στόχο πρέπει να έχει την κοινωνικοποίηση των μελών της.

        Ως κοινωνικός θεσμός η οικογένεια, παίζει καθοριστικό ρόλο στην κοινωνική και ατομική ζωή. Πολλές φορές όμως η οικογένεια στο πολυσύνθετο ρόλο που έχει να διαδραματίσει, παρουσιάζει ορισμένες δυσλειτουργίες, που διαμορφώνονται μέσα από τις διακρίσεις μεταξύ των μελών της. Επομένως, στο σημείο αυτό είναι αξιοσημείωτο να προσδιορίσουμε πρώτον τι εννοούμε με τον όρο προκατάληψη και δεύτερον, το πως διαμορφώνονται οι προκαταλήψεις μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο. «Προκατάληψη είναι η αδικαιολόγητη  και αρνητική στάση ενός ατόμου απέναντι προς κάποιο άτομο ή μια ομάδα ατόμων, βάση κάποιον χαρακτηριστικών, όπως το φύλο άνδρας-γυναίκα, η ηλικία παιδί-γονέας, η οικονομική κατάσταση πλούσιος φτωχός, η εθνότητα Έλληνας Αλβανός κ.α.». Επομένως, πρώτα οι γονείς αποτελούν  την κύρια βάση που θα μεταδώσουν στα παιδιά τους πρότυπα συμπεριφοράς, αποδεκτούς κοινωνικούς ρόλους και θα διαμορφώσουν κάποιες στερεοτυπικές αντιλήψεις για την κοινωνική πραγματικότητα.

Με τρείς γιαγιάδες..

-Η γιαγιά είναι στο νοσοκομείο..
Ποια γιαγιά,αναρωτήθηκα ενώ ακροβατούσα κάπου ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον.Το επόμενο δευτερόλεπτο πήγε το μυαλό στη θέση του και η σκέψη στη σωστή γιαγιά,εφόσον η μια ήταν μαζί μου εκείνη τη στιγμή,ενώ η τρίτη από εκεί ψηλά που βρισκόταν δεν μπορούσε να πάει ούτε στο νοσοκομείο ούτε και πουθενά αλλού...!!
   Μέσα στην ατυχία των παιδικών μου χρόνων είχα την τύχη να αποκτήσω έναν τρίτο παππού και μια τρίτη γιαγιά..Ένα παππού-γιαγιαδοζεύγαρο που ποτέ δεν ξεχώρισα από τα αλλά δύο ζευγάρια.Η ακόμη μεγαλύτερη τύχη ήταν ότι δεν μας ξεχώρισαν ούτε αυτοί από τα μελλοντικά τους εγγόνια..
   Ο παππούς που πάνε χρόνια τώρα πια που έχει φύγει,είχε αναλάβει την πρωινή μελέτη μου των πρώτων τάξεων του γυμνασίου.Τότε που όλα φάνταζαν βουνό και η βοτανική ζωολογία από τον "χάρο που βγήκε παγανιά"σύμφωνα με έναν συμμαθητή μου,έμοιαζε με εφιάλτη.Πρωινό ξύπνημα στις 6:30,το φλαμούρι,μαζεμένο από το δεντρό της αυλής,να βράζει πάνω στην ξυλόσομπα και γω σκαρφαλωμένη πάνω στο ψηλό ντιβάνι να παλεύω με την νύστα,το μόνοικο,το δίοικο..ο παππούς από την άλλη δεν το 'βαζε κάτω.Προσπαθούσε με απλές λέξεις και πολλά παραδείγματα να τα χωρέσει όλα στο θολωμένο μου μυαλό.Ο κόπος του τελικά δεν πήγε χαμένος..τον αντάμειψα και αυτόν και εμένα,στις εξετάσεις του Ιανουαρίου,με το πρώτο μας 20αρι!!

Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας..

   Το τιτικάκι, το καλοκαίρι που μας πέρασε εκτός από τα μακροβούτια,τις βόλτες,τις συναυλίες και τα θέατρα,ω ναι διανύσαμε το καλοκαίρι του πολιτισμού και της τέχνης,απέκτησε κι άλλα ενδιαφέροντα.Ενδιαφέροντα που έγιναν συνήθεια,συνήθεια που δε λέει να περάσει..Το όνομα αυτής youtube!
   Εσύ,ανυποψίαστε και ανυπεράσπιστε που κατευθύνεσαι στον υπολογιστή και θέλεις να καθίσεις αναπαυτικά στην καρέκλα,να χαλαρώσεις,να δουλέψεις να σαχλαμαρίσεις τέλος πάντων,κρατώντας το ρόφημά σου,το τσάι του βουνού ή την βαλεριάνα σου(!),ένα πράγμα θα σου πω..κούνια που σε κούναγε!!!Δυο μάτια σε κατασκοπεύουν.Τι?τα αγνοείς? και δεν λαμβάνεις τα μηνύματα που εκπέμπουν τα παραπλανητικά αυτά αθώα μάτια?Α, και επιμένεις να  κάνεις την λάθος κίνηση,ε τότε κακό του κεφαλιού του!!!Μόλις αγγίξεις το παραπονεμένο ποντίκι που αναζητά μερικά κλικ με νόημα,σαν άλλος τυφώνας μπεμπίνα καταφθάνει το τιτικάκι  και πριν προλάβεις καν να αναρωτηθείς,απλώνει τα μικρά της χεράκια και σε εκλιπαρεί για λίγα ψίχουλα αγάπης,φροντίδας και youtube..

ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

Της Ελίνας Μπρουχάτσκα, Ψυχολόγος, Δρ. Ψυχολογίας

       Εδώ και πολύ καιρό ετοιμαζόμουν να γράψω κάτι αναφορικά με το παιδί και την οικογένεια. Και αποφάσισα να ξεκινήσω από ένα θέμα, η σημασία  του οποίου, δυστυχώς, συχνά δεν αναγνωρίζεται αρκετά ή παρερμηνεύεται αρκετά – το θέμα του ρόλου του πατέρα για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

       Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν…

       Όλοι γνωρίζουμε ότι η  οικογένεια είναι  το  πρωταρχικό  και ισχυρότερο  σύστημα  στο  οποίο  μπορεί  να  ανήκει  το  άτομο  και  το  οποίο  του παρέχει    πρότυπα. Όλοι γνωρίζουμε πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της μητέρας, πόσο σημαντική είναι η παρουσία και η απουσία της (πραγματική και συμβολική) στην ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Όλοι γνωρίζουμε (ή έχουμε ακούσει) για την ομορφιά του συναισθηματικού κόσμου, τις «πόρτες» του οποίου «ανοίγει» (ή «κλείνει») στο παιδί η μητέρα, οπότε η μετέπειτα συμπεριφορά του προσδιορίζεται κατά πολύ από το βαθμό της συναισθηματικής αυτής εμπειρίας κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας.

       Όλα αυτά είναι καλά και σωστά, εάν στο τέλος της κάθε παραπάνω πρότασης δε θα βάλουμε τελεία, αλλά θα προσθέσουμε και την αναφορά σ’ένα άλλο πρόσωπο – αυτό του μπαμπά. Διότι εξίσου σημαντικός για το παιδί είναι και ο ρόλος του μπαμπά, εξίσου σημαντική για την ψυχική του ανάπτυξη είναι η παρουσία και η απουσία του (πραγματική ή συμβολική). Και ο συναισθηματικός κόσμος δεν είναι ο αποκλειστικός «χώρος» της μητέρας: από αυτή ξεκινά και δημιουργείται η συναισθηματική σχέση – το πρώτο βήμα, η αρχή αυτού του κόσμου – αλλά για να τον γνωρίσει καλύτερα και να νιώθει ασφάλεια  σ’αυτόν, χρειάζεται  η ασφάλεια, η σιγουριά και η αγάπη του πατέρα.

      Σε μερικές περιπτώσεις δε ο ρόλος του πατέρα είναι όχι μόνο εξίσου σημαντικός, αλλά πιο σημαντικός από αυτόν της μητέρας (ναι, ναι, μαμάδες! Δεχτείτε το! Είτε σας αρέσει, είτε όχι – έτσι είναι!)

Οι δυνάστες της πίστης

  Ήταν μια μέρα δύσκολη,όπως κάθε χρόνο τέλος του Ιούνη.Ενημέρωσα το τιτικάκι που πετάει τη σκούφια του για βόλτα,πως μόλις πέσει ο ήλιος θα βγούμε.Μου φέρνει τα κλειδιά και τα γυαλιά μου,παίρνει τα παπούτσια της και περιμένει στην πόρτα.Κάνει και αυτή ότι μπορεί για να είμαι στην ώρα μου.Όπως πάει θα με κάνει εγγλέζα αυτό το παιδί!Καρότσια έτοιμα,αλλαξιέρες με γιαούρτια,νερό και μπισκότα στη θέση τους,μια και μας αρέσει να γευματίζουμε σε παγκάκια χαζεύοντας περαστικούς και φύγαμε!
   Η ανάγκη μου,λόγω μέρας,με έβγαζε σε συγκεκριμένη διαδρομή που είχα χαράξει στο μυαλό μου από νωρίς.Κατεβήκαμε στην γεμάτη κόσμο παλιά πόλη και τραβήξαμε στα πιο απόμερα και ήσυχα στενά.Εκεί όπου βρίσκεται η "Κυρά των Αγγέλων".Ίσως το όνομά της είναι που με τραβάει εκεί,ίσως ο λίγος κόσμος και σίγουρα η πρόσβασή της.Ανεβαίνεις δυο μόνο σκαλιά και βρίσκεσαι με το καροτσάκι σου στην είσοδο της εκκλησίας.

Κι ύστερα ήρθε ο απογαλακτισμός

  Το τιτικάκι θηλάζει αποκλειστικά 15μήνες και 15 μέρες ακριβώς!Λίγο ο κακός ύπνος,λίγο το ότι έχω καταντήσει κινητό βενζινάδικο,λίγο ο περίγυρος που με κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια κάθε φορά που θηλάζω τη μωράκλα μου μ' έκανε να πάρω την απόφαση να αραιώνουμε σιγά σιγά!Η πιο σημαντική αιτία όμως που με οδήγησε σε αυτή μου την απόφαση,πέρα από τον περίγυρο,την κούραση και την αϋπνία, είναι η ανεξαρτητοποίηση.
   Προσπαθώ, από πολύ μικρή να την αφήνω να επιλέγει,να εξερευνεί,να σηκώνεται μόνη της όταν πέφτει,να μην μαλώνω την καρέκλα,το τραπέζι και το πάτωμα όταν χτυπάει αλλά να της λέω πως την επόμενη φορά πρέπει να είναι πιο προσεχτική.Τα κάνω όλα αυτά σκεπτόμενη πως το παιδί μου θέλω να είναι ανεξάρτητο και να στηρίζεται στα δικά του πόδια και όχι στις δικές μου πατερίτσες.Τα κάνω όλα αυτά ενώ ταυτόχρονα συνεχίζω να την κρατάω στην αγκαλιά μου θηλάζοντάς την, ενώ επιμένω να είναι ακόμη η κούνια της στο υπνοδωμάτιό μας!
-Γεια σου,διχασμένη μάνα!
Δυο μεγάλες αλλαγές σε σύντομο χρονικό διάστημα πάνε πολύ!Τα έβαλα λοιπόν στη σειρά,πρώτα σταματάμε το θηλασμό και μετά τσουπ αλλάζουμε δωμάτιο!Προς το παρόν το δωμάτιό της το χρησιμοποιεί για παιχνίδι,για πολύ παιχνίδι!!

Ας αρχίσουν οι ροκιές!!

   Την κλίση στην καλή μουσική,μας την έχει επιδείξει και αποδείξει το τιτικάκι από τα πολύ μικρά της(βλ.Μουσική παιδεία).Το ότι είναι τρελό ροκάκι όμως το κράταγε σαν επτασφράγιστο μυστικό, κρυμμένο στα επιμελώς ατημέλητα μαλλιά της!Αφορμή για να αποκαλυφθεί ήταν μια συναυλία..ή μάλλον καλύτερα Η συναυλία!!
   Γνωρίζαμε την ημερομηνία εδώ και καιρό.Κάναμε σχέδια για την πρώτη μας,μετά τιτικίου,συναυλία που άργησε δυο χρόνια..Εγώ ακροβατούσα ανάμεσα στο ναι μεν θέλω και πως να μη θέλω αλλά έχουμε και ένα παιδί και που να αφήσεις,μάνα,το παιδί βραδιάτικα να τρέχεις για πουρνάρια??Ο πατέρας ήταν πιο σίγουρος.
-Το τιτικάκι θα πάει συναυλία!!
Ναι, έλεγα και γω και το μυαλό μου κάλπαζε σε ποτάμια δακρύων,του μπεμπονίου και δικά μου.Του μπεμπονίου από τον φόβο δυνατής ροκ μουσικής και των δικών μου για την αδικοχαμένη βουτηγμένη στην μπύρα,συναυλία!Σκεφτόμουν τρόπους αντιμετώπισης και κατάστρωνα σχέδια προς αποφυγή δακρύων και παραμονής τιτικίου στο σπίτι.Ευτυχώς τα σχέδια μου ναυάγησαν και δεν έμεινε ρουθούνι!!Λίγο το ότι ήταν μεσοβδόμαδα λίγο ότι ήθελα να έρθει μαζί μας αλλά και να μην ήθελα ο Νέρο είναι ακόμη πολύ μικρός για να μας κάνει την νταντά!!!

Στο μπαλκόνι ολοταχώς!

  Την αγάπη για τα λουλούδια μου την μετέδωσε από πολύ νωρίς μια αγαπημένη μου θεία.Ακόμη θυμάμαι,κάθε φορά που πήγαινα στο σπίτι όπου έμενε παλιά,σε μια συνοικία της Θεσσαλονίκης,το πλημμυρισμένο από λουλούδια μπαλκόνι της.Εκεί, σ' εκείνο το μπαλκόνι, καθόμουν κρυμμένη ανάμεσα σε γλάστρες κάθε λογής με τις ώρες.Τους ψιθύριζα γλυκόλογα και τους σιγοτραγουδούσα..Ιδιαίτερη αδυναμία έδειχνα στους κάκτους.Όλο τους γυρόφερνα και τους πείραζα και μόλις με έπαιρνε χαμπάρι η θεία,έβγαινε τρέχοντας στο μπαλκόνι για να μας σώσει.Εμένα από τους κάκτους και τους κάκτους από εμένα!Τότε δεν ήξερα γιατί με μάγευαν οι κάκτοι.Αργότερα κατάλαβα πως ήταν η αναμονή που έτρεφε την αδυναμία μου.Η αναμονή ενός ολόκληρου χρόνου για να να ανθίσει μια και μοναδική φορά..Μια φορά που πριν προλάβεις καν να το συνειδητοποιήσεις, έχει κιόλας ρίξει τον ανθό του!Από τον κήπο πια,πολλά χρόνια μετά,αυτής της θείας διάλεξα τους πρώτους μου κάκτους, που θα με συντρόφευαν στο πρώτο μου φοιτητικό σπίτι.
   Και να μαι τώρα εδώ,χιλιόμετρα και χρόνια μακρυά από το πατρικό μου.Με όλα να μοιάζουν πιο όμορφα από απόσταση.Να νοσταλγώ αυτά που δεν είχα ποτέ φανταστεί πως θα μου λείψουν..Τον σγουρό βασιλικό που είχε η γιαγιά μου φυτεμένο στον τενεκέ και κάθε αγουροξυπνημένο πρωινό του καλοκαιριού,έτριβα τα μυρωδάτα φύλλα του, πάνω στο ταλαιπωρημένο μου δέρμα από τα τσιμπήματα των κουνουπιών.Τα πράσινα φύλλα των κρεμμυδιών,που σε κάθε μου διάλειμμα από το παιχνίδι έκοβα και έτρωγα,χωρίς καν να τα πλύνω..

Μικρός Αναγνώστης

   Μια αγαπημένη φίλη,μια φίλη με ευαισθησίες μας μύησε στον κόσμο του Μικρού Αναγνώστη.Ο Μικρός Αναγνώστης προτείνει ,παρουσιάζει αλλά και δίνει το λόγο στα παιδιά να γράψουν τις δικές τους ιστορίες.Το τιτικάκι βέβαια, είναι πολύ μικρό για να γράψει τη δική του ιστορία αλλά δεν έχει κανένα πρόβλημα να ακούσει τις ιστορίες άλλων παιδιών!Κάθεται αναπαυτικά στην αγκαλιά μου, κοιτώντας την οθόνη του υπολογιστή.Μου λέει την αγαπημένη της λέξη: -Ατό,ατό..και το παραμύθι αρχίζει!Γελάει όλο ικανοποίηση και τεντώνει καλά καλά τα αυτάκια της!!Τα παραμύθι,ευτυχώς για το μπεμπόνι που βαριέται εύκολα,δεν κράτησε πολύ,μιας και είναι γραμμένο από παιδιά!!Τέλος το παραμύθι,τέλος και οι αγκαλιές..όσο χάρηκες,χάρηκες μάνα!

Τα πρέπει και τα θέλω

   Πρέπει να θέλω?ή μήπως θέλω και πρέπει?Από μικρή κάθε φόρα που κάποιος μου έλεγε τι πρέπει να κάνω, κατέβαζα τα μούτρα μου και έκανα του κεφαλιού μου..Στην περίοδο της εφηβικής επανάστασης,αποφάσισα να μην ξαναακολουθήσω τα πρέπει και να πράττω μόνο "θέλω".Είχα γράψει παντού την φράση του Οδυσσέα Ελύτη "πιάσε το πρέπει από το γιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι" και κάθε που λιγοψυχούσα την διάβαζα και έπαιρνα κουράγιο..
  Μεγαλώνοντας οι δυνάμεις μου λιγόστευαν, κατέβαζα τα μούτρα μου και έκανα αυτό που έπρεπε..Όσο περνούσαν τα χρόνια τα πρέπει έσταζαν σιγά σιγά στην ψυχή μου και την μόλυναν ανεπανόρθωτα,διαπίστωσα ότι αυτό που πολεμούσα ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός.Ήμουν ένα μεγαλοπρεπέστατο πρέπει από την κορφή ως τα νύχια!!Ήμουν ένα πρέπει που πιο πρέπει δεν γίνεται..Και τα θέλω που διαλαλούσα τόσα χρόνια τι ήταν?μασκαρεμένα πρέπει.Ήταν μασκαρεμένα πρέπει.

Κανόνες "οδικής" συμπεριφοράς?τρώγεται??

   Ζέστανε ο καιρός,μεγάλωσαν οι μέρες και γλύκαναν οι νύχτες!Εμείς,που αγαπάμε τις βόλτες,δεν τις στερηθήκαμε καμιά στιγμή του χρόνου.Τώρα όμως έφτασε η ώρα για μεγάλες,παραθαλάσσιες καροτσάδες..Έτσι σκέφτηκα στην αρχή της άνοιξης και είπα να το κάνω και πράξη!Λογάριαζα όμως χωρίς τον ξενοδόχο..

   Το τιτικάκι είναι ο ξενοδόχος??Αυτό πετάει την σκούφια του για βόλτες.,Ε,τι?μήπως, εσύ κουρασμένη μάνα?εσύ?Εγώ αν είχα και δεύτερη,θα την πετούσα κι αυτή!!Τότε ποιος?ποιος είναι αυτός που μπορεί στην καλύτερη περίπτωση, να χαλάσει μια παιδική βόλτα?Την χειρότερη απλά δεν θέλω ούτε να την σκέφτομαι..Η απάντηση είναι ο οδηγός!Ο οδηγός αυτοκινήτου,ο οδηγός μηχανής,ο οδηγός φορτηγού..και πιο συγκεκριμένα ο ασυνείδητος οδηγός..!

Ονειροπαγίδα..

    Από τον καιρό της κοιλιάς ο κόσμος σου,αλλάζει.Έχεις άλλα μάτια,ενίοτε της κουκουβάγιας,άλλα αυτιά,άλλο μυαλό..Σαν από λήθαργο ξυπνάνε ένστικτα πρωτόγνωρα και σε κάνουν να αναρωτιέσαι, που στα βάθη της ψυχής σου ήταν θαμμένα!Η "άνοιξη " επηρεάζει ξεκάθαρα και τους δύο υποψήφιους γονείς..Σε βαθμό παρεξήγησης..!Πρόσεξε πως θα κάτσεις μα και πως θα σηκωθείς!Μη σκύβεις,μη κουράζεσαι,μη,μη και μη..Αν δεν το πάρεις απόφαση,μάνα,πως έτσι θα είναι και οι 9 μήνες δεν σε βλέπω να την βγάζεις καθαρή!Ήρθε η ώρα να κακομάθεις ή μάλλον καλύτερα να καλομάθεις τον εαυτό σου και να το απολαύσεις,εντάξει όσο μπορείς,του μήνες που έρχονται.Δεν είπαμε δα πως είσαι και άρρωστη,απλά ολίγον έγκυος!!!!
    Είναι η πρώτη φορά που νοιάζεσαι πραγματικά και με όλο σου το είναι,το σώμα,το μυαλό,τις αισθήσεις, για κάποιον εκτός από τον εαυτό σου!!Αυτό το μυαλό έχει σπάσει προ πολλού κάθε ρεκόρ ταχύτητας.Τρέχει με ξέφρενους ρυθμούς και βυθίζεται σε περίεργα σενάρια.Προσπαθεί να προνοήσει τα πάντα και να προφυλάξει το πολύτιμο μπιζελάκι από κάθε κακοτοπιά..Προστατευτικά για τις πρίζες έχουμε?Περίμενε τουλάχιστον να γεννήσεις,μάνα..

Τι τρώει, μάνα, το παιδί?

 Από τόπο σε τόπο υπάρχουν διαφορές.Διαφορές στα έθιμα ,στις παραδόσεις,στον τρόπο που μιλάνε,στον τρόπο που εκφράζονται, στον τρόπο που τρέφονται..Έπρεπε να φύγω από το μέρος που μεγάλωσα για να αρχίσω να προσέχω αυτές τις διαφορές και φυσικά δεν μιλάω για τους ιδιωματισμούς της γλώσσας που έτσι κι αλλιώς γίνονται αντιληπτοί από την πρώτη στιγμή!
  Όταν μας είπε η παιδίατρος μας πως το μπεμπόνι μας μπορούσε να φάει ψωμί (βλ.Θρέψη),ήταν σχεδόν θέμα χρόνου να φάει και κουλούρι..Το θεωρούσα τόσο μα τόσο φυσικό ,όχι μόνο από άποψη σωστής διατροφής και καλής θρέψης ενός παιδιού αλλά και γιατί ήταν απόλυτα συνδεδεμένο με τα μαθητικά μου χρόνια και πιο συγκεκριμένα  τα χρόνια του δημοτικού.Τόσο το κουλούρι του μπάρμπα-Αχιλλέα, που ερχόταν κάθε πρωί στο προαύλιο του σχολείου μ' ένα μεγάλο ψάθινο καλάθι ,γεμάτο μέχρι πάνω κουλούρια,όσο και η φημισμένη τυρόπιτα του Τζιάρου,που ποτέ δεν μπορείς να φας μόνο μια..

Και τώρα αγάπη μου οι δυο μας

    Συμπληρώνοντας το ερωτηματολόγιο για τις συνθήκες θηλασμού στην Ελλάδα,θύμωσα,μετάνιωσα,στεναχωρήθηκα και τελικά διαπίστωσα για άλλη μια φορά πόσο παραπληροφορημένοι είμαστε,στην πλειοψηφία μας ,εμείς οι νέες μάνες και πιο συγκεκριμένα οι πρωτότοκες.Ένα,ένα μετρούσα τα λάθη που έγιναν στην δική μου περίπτωση..Φούντωνα και ξεφούντωνα και αναρωτιόμουν γιατί.Γιατί δεν με συμβούλευσαν σωστά αυτοί στους οποίους εγώ εμπιστεύτηκα το παιδί μου,γιατί ,από την άλλη δεν πήρα την κατάσταση στα χέρια μου,δεν ήμουν πιο αποφασιστική..
   Με θυμάμαι να μένω άυπνη την νύχτα περιμένοντας να ξημερώσει για να δω το μωρό μου,για να μου φέρουν το μωρό μου.Το μωρό ,που είχε περάσει την νύχτα του μακριά μου και γω μακριά από αυτό.Όλες αυτές οι ατέλειωτες νύχτες επειδή ,όπως με πληροφόρησε μια νοσοκόμα,δεν είχα γάλα.Ναι, δεν είχα,ακόμη,αλλά αυτή ήταν η μίση αλήθεια.Στην άλλη μισή κρυβόταν ένα μωρό που τις πρώτες ώρες και μέρες τις ζωής του δεν έχει ανάγκη από καταρράκτες γάλακτος,του αρκούσαν λίγες μόνο σταγόνες,αγάπη και μια ζεστή αγκαλιά!Η ψυχολογία μιας πρωτότοκης λεχώνας είναι τόσο εύθραυστη όσο και ένα καλάθι με αυγά..Ένα καλάθι με αυγά πάνω σε μηχανάκι!Παρέα με την ομελέτα και τα άδεια από νερό μπουκάλια ξενυχτούσα στην προσπάθειά μου να κάνω το γάλα να έρθει,που όπως πίστευα είχε χάσει το δρόμο!