Το τιτικάκι έχει αδελφάκι!

   Σχεδόν ένα μήνα μετά τα τρίτα γενέθλια του τιτικίου,ήρθε στη ζωή το νέο μέλος της οικογένειας μας και η ζυγαριά έγειρε υπέρ των αγοριών!Όταν το τιτικάκι αντίκρισε για πρώτη φορά τον αδερφό της έδειχνε σαστισμένη..Προσπαθούσε να καταλάβει,να γνωρίσει και να συνειδητοποιήσει την νέα πραγματικότητα.Τέσσερις μήνες μετά ακόμη προσπαθεί..Με μύξες που τρέχανε ήθελε να πάρει αγκαλιά τον μικρό και να τον φιλήσει.Με καρδιά που έτρεμε της τον έδινα.Αντισηπτικό στο κομοδίνο,στην παπουτσοθήκη,στο τραπέζι.Στα χέρια μας,στα μούτρα μας,παντού..!

Σσσσ μη ξυπνήσεις το μπλογκάκι..

  " Μα καλά ούτε ένα τηλέφωνο δεν έχει χρόνο να πάρει", αναρωτιόμουν για τις φίλες που χάθηκαν νωρίς στον χρονοχώρο  γάμου-οικογένειας..Δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό μου πως είναι δυνατόν από ένα ολόκληρο 18ωρο(εξαρτάται και από τις ανάγκες του καθενός ή τις ανάγκες τις καθημερινότητας)δεν μπορούσαν να αφιερώσουν 10 λεπτά για ένα ρημάδι τηλεφώνημα??Έπαιρνα εγώ..μια,δυο και τα λεγα με τον τηλεφωνητή!!

  Δεν ξεχνούσα τίποτα θυμόμουν τα πάντα.Το μυαλό μου συγκρατούσε ακόμη και τις πιο άχρηστες πληροφορίες..Μνήμη ελέφαντας!!Ώσπου τα πρώτα σημάδια άρχισαν να αχνοφαίνονται στον ορίζοντα.Στην αρχή λες και έγινε αυτόματο ξεσκαρτάρισμα και θυμόμουν επιλεκτικά.Σιγά σιγά με εγκατέλειψε και η δυνατότητα της επιλογής.Απορρούσα τι μου συμβαίνει και πως είναι δυνατόν εγώ να ξεχνάω.
  Σαν να μην έφτανε η επιλεκτική μνήμη προστέθηκε και η επιλεκτική ακοή καθώς και η επιλεκτική όραση!!Αναρωτιόμουν αν τα χάνω,με γλαρωμένο το μάτι και το μετέωρο βήμα  των νυχτερινών ξαγρυπνιών..
  Αλλάζουν οι άνθρωποι.Μα πιο πολύ αλλάζουν οι προτεραιότητες..Ξεχνάς γιορτές,γενέθλια και επετείους και κάποιες στιγμές ξεχνάς και τον ίδιο σου τον εαυτό..

Δυο χρόνια μετά..

  Ξημερώματα Σαββάτου 13 Μαρτίου κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου να στριφογυρίζω στο κρεβάτι με δυσκολία.Δυσκολία στην κίνηση,δυσκολία στην αναπνοή.Ήθελα λίγες ακόμη μέρες για να μπω στον 10το..Στους δέκα μήνες γεννάνε οι γαιδάροι,είχα ακούσει κάποτε να λένε και πολύ διασκέδαζα με την άγνοιά τους.Εγώ θα  γεννούσα ένα τελειόμηνο μωρουδέλι,τελειόμηνο!!Κάπου εκεί ανάμεσα στα γκαρίσματα των γαιδάρων και τα δικά μου βαριοανάσανα,έσπασαν τα νερά.
- Ξυπνάτε καλέ γεννάω!!Έσπασαν τα νερά!!
-Τι?
-Τα νερά,έσπασαν τα νερά!!
  Είχα ένα χαμόγελο περίεργο,ένα καρδιοχτύπι αναπάντεχο καθώς ετοιμαζόμουν για το μαιευτήριο.Ήξερα πως έχω μια ώρα περίπου.Μόνο που εγώ έκανα λιγάκι παραπάνω.Και στην γέννα μου άργησα!Συνήθειο είναι αυτό,δεν κόβεται..Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο ένιωσα τους πρώτους πόνους!Γεννάω,σκέφτηκα.Δυό μήνες τώρα κοιμάμαι κοιτάζοντας και χαϊδεύοντας την άδεια κούνια.Από δω και πέρα θα χαζεύω το νινίτσι μου και θα χαϊδεύω τα χεράκια του μέχρι να το πάρει ο ύπνος.Που να 'ξερα πως θα 'ταν μέχρι να πάρει εμένα ο ύπνος!!

Όλο το χρόνο καλικαντζαράκι (β)

  Μέρος ΄β : Το καλικαντζαράκι του Αγίου Βαλεντίνου

   Το καλικαντζαράκι του Αγ.Βαλεντίνου δεν γιορτάζει τις ξενέρωτες γιορτές που σκοπό έχουν μόνο να μεγαλώσουν το ημερήσιο εισόδημα των ανθοπωλών ..Το καλικαντζαράκι του Αγ.Βαλεντίνου υποστηρίζει τον ντόπιο άγιο της αγάπης,Υάκινθο.Δεν ασχολείται με ξενόφερτα έθιμα και συνήθειες αλλοδαπής προελεύσεως!Γιορτάζει κάποιες από επιλογή και όχι από συνήθεια και σ αυτές δεν συγκαταλέγεται ο Βαλεντίνος..

Όλο το χρόνο καλικαντζαράκι

                                                           Μέρος α :"Το καλικαντζαράκι των Χριστουγέννων"


   Το καλικαντζαράκι των Χριστουγέννων δυσανασχετεί μόλις του ζητήσω να βγάλει τα στολίδια από την ενός χρόνου αναμονή στην ντουλάπα.Χαμηλώνει την ένταση από τις γιορτινές μελωδίες σφυρίζοντας δήθεν αδιάφορα..μας παρακολουθεί να παίζουμε με τις μπάλες,να τυλιγόμαστε με τις γιρλάντες και να λαμποκοπάμε κάτω απ τα πολύχρωμα φωτάκια.Όταν του ζητάω να βάλει το άστρο,σηκώνετε άκεφα και το τοποθετεί στην κορυφή σαν να βάζει το χοιρινό στο φούρνο.Πότε-πότε μόνο βγάζει φωτογραφίες και τραβάει βίντεο με τα κατορθώματα της μονάκριβης γύρω από το δέντρο..
  Το καλικαντζαράκι των Χριστουγέννων δεν αγαπάει τα Χριστούγεννα
-Ξενέρωτη γιορτή..πφφφ,μονολογεί..!
Λέει πως του αρέσει το Πάσχα..τι κρίμα να μην είναι καλικαντζαράκι του Πάσχα,ίσως έτσι να μη γκρίνιαζε και τόσο!!

Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας..

   Το τιτικάκι, το καλοκαίρι που μας πέρασε εκτός από τα μακροβούτια,τις βόλτες,τις συναυλίες και τα θέατρα,ω ναι διανύσαμε το καλοκαίρι του πολιτισμού και της τέχνης,απέκτησε κι άλλα ενδιαφέροντα.Ενδιαφέροντα που έγιναν συνήθεια,συνήθεια που δε λέει να περάσει..Το όνομα αυτής youtube!
   Εσύ,ανυποψίαστε και ανυπεράσπιστε που κατευθύνεσαι στον υπολογιστή και θέλεις να καθίσεις αναπαυτικά στην καρέκλα,να χαλαρώσεις,να δουλέψεις να σαχλαμαρίσεις τέλος πάντων,κρατώντας το ρόφημά σου,το τσάι του βουνού ή την βαλεριάνα σου(!),ένα πράγμα θα σου πω..κούνια που σε κούναγε!!!Δυο μάτια σε κατασκοπεύουν.Τι?τα αγνοείς? και δεν λαμβάνεις τα μηνύματα που εκπέμπουν τα παραπλανητικά αυτά αθώα μάτια?Α, και επιμένεις να  κάνεις την λάθος κίνηση,ε τότε κακό του κεφαλιού του!!!Μόλις αγγίξεις το παραπονεμένο ποντίκι που αναζητά μερικά κλικ με νόημα,σαν άλλος τυφώνας μπεμπίνα καταφθάνει το τιτικάκι  και πριν προλάβεις καν να αναρωτηθείς,απλώνει τα μικρά της χεράκια και σε εκλιπαρεί για λίγα ψίχουλα αγάπης,φροντίδας και youtube..

Στο μπαλκόνι ολοταχώς!

  Την αγάπη για τα λουλούδια μου την μετέδωσε από πολύ νωρίς μια αγαπημένη μου θεία.Ακόμη θυμάμαι,κάθε φορά που πήγαινα στο σπίτι όπου έμενε παλιά,σε μια συνοικία της Θεσσαλονίκης,το πλημμυρισμένο από λουλούδια μπαλκόνι της.Εκεί, σ' εκείνο το μπαλκόνι, καθόμουν κρυμμένη ανάμεσα σε γλάστρες κάθε λογής με τις ώρες.Τους ψιθύριζα γλυκόλογα και τους σιγοτραγουδούσα..Ιδιαίτερη αδυναμία έδειχνα στους κάκτους.Όλο τους γυρόφερνα και τους πείραζα και μόλις με έπαιρνε χαμπάρι η θεία,έβγαινε τρέχοντας στο μπαλκόνι για να μας σώσει.Εμένα από τους κάκτους και τους κάκτους από εμένα!Τότε δεν ήξερα γιατί με μάγευαν οι κάκτοι.Αργότερα κατάλαβα πως ήταν η αναμονή που έτρεφε την αδυναμία μου.Η αναμονή ενός ολόκληρου χρόνου για να να ανθίσει μια και μοναδική φορά..Μια φορά που πριν προλάβεις καν να το συνειδητοποιήσεις, έχει κιόλας ρίξει τον ανθό του!Από τον κήπο πια,πολλά χρόνια μετά,αυτής της θείας διάλεξα τους πρώτους μου κάκτους, που θα με συντρόφευαν στο πρώτο μου φοιτητικό σπίτι.
   Και να μαι τώρα εδώ,χιλιόμετρα και χρόνια μακρυά από το πατρικό μου.Με όλα να μοιάζουν πιο όμορφα από απόσταση.Να νοσταλγώ αυτά που δεν είχα ποτέ φανταστεί πως θα μου λείψουν..Τον σγουρό βασιλικό που είχε η γιαγιά μου φυτεμένο στον τενεκέ και κάθε αγουροξυπνημένο πρωινό του καλοκαιριού,έτριβα τα μυρωδάτα φύλλα του, πάνω στο ταλαιπωρημένο μου δέρμα από τα τσιμπήματα των κουνουπιών.Τα πράσινα φύλλα των κρεμμυδιών,που σε κάθε μου διάλειμμα από το παιχνίδι έκοβα και έτρωγα,χωρίς καν να τα πλύνω..

Τα πρέπει και τα θέλω

   Πρέπει να θέλω?ή μήπως θέλω και πρέπει?Από μικρή κάθε φόρα που κάποιος μου έλεγε τι πρέπει να κάνω, κατέβαζα τα μούτρα μου και έκανα του κεφαλιού μου..Στην περίοδο της εφηβικής επανάστασης,αποφάσισα να μην ξαναακολουθήσω τα πρέπει και να πράττω μόνο "θέλω".Είχα γράψει παντού την φράση του Οδυσσέα Ελύτη "πιάσε το πρέπει από το γιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι" και κάθε που λιγοψυχούσα την διάβαζα και έπαιρνα κουράγιο..
  Μεγαλώνοντας οι δυνάμεις μου λιγόστευαν, κατέβαζα τα μούτρα μου και έκανα αυτό που έπρεπε..Όσο περνούσαν τα χρόνια τα πρέπει έσταζαν σιγά σιγά στην ψυχή μου και την μόλυναν ανεπανόρθωτα,διαπίστωσα ότι αυτό που πολεμούσα ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός.Ήμουν ένα μεγαλοπρεπέστατο πρέπει από την κορφή ως τα νύχια!!Ήμουν ένα πρέπει που πιο πρέπει δεν γίνεται..Και τα θέλω που διαλαλούσα τόσα χρόνια τι ήταν?μασκαρεμένα πρέπει.Ήταν μασκαρεμένα πρέπει.

Ονειροπαγίδα..

    Από τον καιρό της κοιλιάς ο κόσμος σου,αλλάζει.Έχεις άλλα μάτια,ενίοτε της κουκουβάγιας,άλλα αυτιά,άλλο μυαλό..Σαν από λήθαργο ξυπνάνε ένστικτα πρωτόγνωρα και σε κάνουν να αναρωτιέσαι, που στα βάθη της ψυχής σου ήταν θαμμένα!Η "άνοιξη " επηρεάζει ξεκάθαρα και τους δύο υποψήφιους γονείς..Σε βαθμό παρεξήγησης..!Πρόσεξε πως θα κάτσεις μα και πως θα σηκωθείς!Μη σκύβεις,μη κουράζεσαι,μη,μη και μη..Αν δεν το πάρεις απόφαση,μάνα,πως έτσι θα είναι και οι 9 μήνες δεν σε βλέπω να την βγάζεις καθαρή!Ήρθε η ώρα να κακομάθεις ή μάλλον καλύτερα να καλομάθεις τον εαυτό σου και να το απολαύσεις,εντάξει όσο μπορείς,του μήνες που έρχονται.Δεν είπαμε δα πως είσαι και άρρωστη,απλά ολίγον έγκυος!!!!
    Είναι η πρώτη φορά που νοιάζεσαι πραγματικά και με όλο σου το είναι,το σώμα,το μυαλό,τις αισθήσεις, για κάποιον εκτός από τον εαυτό σου!!Αυτό το μυαλό έχει σπάσει προ πολλού κάθε ρεκόρ ταχύτητας.Τρέχει με ξέφρενους ρυθμούς και βυθίζεται σε περίεργα σενάρια.Προσπαθεί να προνοήσει τα πάντα και να προφυλάξει το πολύτιμο μπιζελάκι από κάθε κακοτοπιά..Προστατευτικά για τις πρίζες έχουμε?Περίμενε τουλάχιστον να γεννήσεις,μάνα..

Τι τρώει, μάνα, το παιδί?

 Από τόπο σε τόπο υπάρχουν διαφορές.Διαφορές στα έθιμα ,στις παραδόσεις,στον τρόπο που μιλάνε,στον τρόπο που εκφράζονται, στον τρόπο που τρέφονται..Έπρεπε να φύγω από το μέρος που μεγάλωσα για να αρχίσω να προσέχω αυτές τις διαφορές και φυσικά δεν μιλάω για τους ιδιωματισμούς της γλώσσας που έτσι κι αλλιώς γίνονται αντιληπτοί από την πρώτη στιγμή!
  Όταν μας είπε η παιδίατρος μας πως το μπεμπόνι μας μπορούσε να φάει ψωμί (βλ.Θρέψη),ήταν σχεδόν θέμα χρόνου να φάει και κουλούρι..Το θεωρούσα τόσο μα τόσο φυσικό ,όχι μόνο από άποψη σωστής διατροφής και καλής θρέψης ενός παιδιού αλλά και γιατί ήταν απόλυτα συνδεδεμένο με τα μαθητικά μου χρόνια και πιο συγκεκριμένα  τα χρόνια του δημοτικού.Τόσο το κουλούρι του μπάρμπα-Αχιλλέα, που ερχόταν κάθε πρωί στο προαύλιο του σχολείου μ' ένα μεγάλο ψάθινο καλάθι ,γεμάτο μέχρι πάνω κουλούρια,όσο και η φημισμένη τυρόπιτα του Τζιάρου,που ποτέ δεν μπορείς να φας μόνο μια..

Η Μεγάλη Έξοδος

   Για να πετύχει η συνταγή τα υλικά είναι λίγα και απλά.Θέλουν όμως καλά προθερμασμένο φούρνο!Ένας πρόθυμος σύζυγος,μια αποφασισμένη μαμά και ένα συνεργάσιμο μωρό είναι αρκετά!Ο πρόθυμος σύζυγος είναι σαν το αλάτι που δεν λείπει από το ντουλάπι της κουζίνας μου.Η αποφασισμένη μαμά σαν το σαφράν,που στα ντουλάπια μου σίγουρα δεν βρίσκεται ίσως ούτε και στα περισσότερα καταστήματα.Όσο για το συνεργάσιμο μωρό..Μάλλον πως μοιάζει με λευκή τρούφα!Πολλοί την έχουν ακούσει αλλά λίγοι την έχουν γευτεί!
  Αφού λοιπόν είχα σίγουρο το αλάτι,προμηθεύτηκα και το σαφράν είπα να το ρισκάρω..Δυο στα τρία ,η ζυγαριά έγερνε προς το μέρος μου!

Όλα γύρω σου γυρίζουν

     Στην καθιερωμένη μας μηνιαία επίσκεψη στην παιδίατρο και ενώ περιμέναμε στην αίθουσα αναμονής,το έριξα στα ταξίδια.Τα ταξίδια στον χρόνο.Θυμήθηκα την πρώτη φορά που περιμέναμε  σ' αυτήν εδώ την αίθουσα.Μόνο που τότε ήμασταν δυο.Εκτός αν μετρούσες εμένα διπλή!Έγκυος,στον όγδοο!Πόσο διαφορετικά έβλεπαν τα μάτια μου τότε..Ή πιο συγκεκριμένα,δεν έβλεπα μπροστά μου!Ήμουν μονίμως αφηρημένη και συνεχώς ονειροπαρμένη!!Είχα αφήσει πίσω μου τον αγχωτικό έβδομο,με τις ανησυχίες και τους φόβους της γέννας και είχα μπει στον όγδοο της νιρβάνας.Και όχι δεν είχαμε κολλήσει κάποια παιδική αρρώστια,απλά θέλαμε να μιλήσουμε με την παιδίατρο που επιλέξαμε να παρακολουθήσει το μωρό μας, από το πρώτο δευτερόλεπτο της ζωής του!Θυμάμαι πως λίγες ήταν οι κουβέντες που ανταλλάξαμε ενώ περιμέναμε τη σειρά μας.Ήμασταν βυθισμένοι στα όνειρά μας,άλλωστε τα όνειρα είναι κολλητικά!

Μάνα είναι,θα περάσει..

 

Είναι φορές που αισθάνομαι σπασμένο καράβι.Αποπροσανατολισμένο,ακυβέρνητο.Χαμένο στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.Φορές που παύω να νιώθω καπετάνισσα και πιο πολύ θυμίζω μούτσο!!Εκεί,κάτω από το κατάρτι, στη μέση του καραβιού,να αναρωτιέμαι για την κατεύθυνση.Πλώρη ή πρύμνη.Παρελθόν ή μέλλον..Το παρελθόν με τραβάει δυνατά,το μέλλον με δελεάζει..

    Είναι η καθημερινότητα που φθείρει,η ρουτίνα.Είναι οι μεγάλες προσδοκίες, του να γίνεις "σπουδαία μαμά".Είναι η κούραση και η αϋπνία...Είναι τα παιχνίδια που παίζει το μυαλό και σε κάνει να τα βλέπεις όλα μαύρα.Είναι όλα αυτά και τίποτα..

  Θέλει κόπο για να βάλεις τις σκέψεις σε τάξη και τα συναισθήματα στη θέση τους.Να τιθασεύσεις το εγώ σου και να προβάλεις το εμείς.Θέλει κόπο να διατηρείς την ηρεμία αλλά και την ψυχραιμία σου,ειδικά στο τέλος της ημέρας,όταν πια όλη η ένταση έχει συσσωρευτεί.

Ο τελευταίος των μονοψηφίων

   Διανύουμε το τελευταίο δεκαήμερο,για να μην πω τις τελευταίες μέρες του ένατου μήνα και χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί μαζί με το τιτικάκι μεγαλώνουμε και μεις ή μάλλον πιο σωστά ωριμάζουμε..Μαθαίνουμε να μετράμε την κάθε μέρα διαφορετικά.Πιο συγκεκριμένα,οι μέρες παύουν να ισχύουν ημερολογιακά,τώρα είναι απλά "η μέρα που έβγαλε το πρώτο της δόντι,η μέρα που στάθηκε όρθια,η μέρα που χτύπησε παλαμάκια.."όσο για τις νύχτες?είναι αυτές που συνήθως μείναμε άυπνοι!!Καμιά μέρα και καμιά στιγμή δεν είναι ίδια με άλλη.Έννοιες δηλαδή και ρητά χιλιοειπωμένα που τουλάχιστον εγώ,ποτέ μέχρι τώρα δεν τα είχα νιώσει.Για να αλλάξει ο τρόπος σκέψης,έφτανε απλά  να κρατήσω στην αγκαλιά μου ένα τόσο δα πλασματάκι και να το δω να αναπτύσσεται ,να μεγαλώνει,να ξεδιπλώνεται ο χαρακτήρας του και φυσικά δεν αναφέρομαι στους πρώτους μήνες,τότε δεν υπήρχε χρόνος όχι για σκέψεις αλλά ούτε καν  για όνειρα,που πολύ θα ήθελα δηλαδή ..Δεν λέω,δεν μεταμορφώθηκα και σε γκουρού(!),ούτε περνάω τις μέρες μου με διαλογισμό και γιόγκα,απλά που και που έχω και καλές στιγμές.
   Είναι όμως και κάποιες στιγμές,στιγμές που ξεχνάω τις φιλοσοφίες και το μορφωτικό μου επίπεδο και εκτός δηλαδή που τα βλέπω όλα μαύρα,μπορεί και να σε κάνω μαύρο αν βρεθείς στον δρόμο μου!!Μόνο ο Νέρο μπορεί να τη γλυτώσει που είναι μαύρος από φυσικού του.
  Για να  γιορτάσω τον τελευταίο των μονοψηφίων θα κάνω ένα χρονομακροβούτι κι όπου με βγάλει η ανάσα!!

Ένα γράμμα..

   Πέρασαν τόσα χρόνια και συ έχεις μείνει ο ίδιος,δεν άλλαξες καθόλου.Σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα..Η ζωή συνεχίζεται,εμείς μεγαλώσαμε,αλλάξαμε,σκορπίσαμε σε άλλες πόλεις..Εσύ μένεις ο ίδιος..Κάναμε καινούριες παρέες,βρήκαμε νέα ενδιαφέροντα,αλλάξαμε συνήθειες..Εσύ μένεις ο ίδιος..Περνάνε τα χρόνια,κύλα η ζωή,κλαίμε,γελάμε,λυπόμαστε,χαιρόμαστε και συ μένεις ο ίδιος..και πάλι στεναχωριόμαστε και πάλι γελάμε,αγχωνόμαστε,φοβόμαστε,βιαζόμαστε..τρέχουμε να προλάβουμε τις υποχρεώσεις,την καθημερινότητα,αλλάξαμε ρυθμούς και συ μένεις ο ίδιος..

Μυρίζει Χριστούγεννα..

  Φταίει ο Νοέμβρης,που είναι ο πρώτος μήνας του χειμώνα?φταίει το κρύο που επιτέλους άρχισε?μήπως φταίνε οι διαφημίσεις του jumbo???Μπα..για όλα φταίει η μπέμπα!!

  Φέτος θέλω αυτά τα Χριστούγεννα να είναι μαγικά..Η αλήθεια είναι πως τα Χριστούγεννα είναι μαγικά από μόνα τους εμείς είμαστε αυτοί που τους κλέβουμε την αστερόσκονή τους και φυσικά οι αμερικάνικες ταινίες,που δημιουργούν μεγάλες προσδοκίες!Ξέρεις τι είναι εκεί που δίνεις το πρωτοχρονιάτικο φιλί,αντι να χαίρεσαι τη στιγμή εσύ να αναρωτιέσαι που είναι κρεμασμένο αυτό το άτιμο το γκυ να χωθείς από κάτω??