Τι να τους κανω τους εχθρούς..

 Εκεί λίγο πριν ίσως και λίγο μετά τον ερχομό του καινούργιου χρόνου,συνηθίζεται να κάνεις διαπιστώσεις,αναθεωρήσεις να θέτεις νέους στόχους,όρους ίσως και προϋποθέσεις και να προγραμματίζεις το μέλλον. Έτσι και γω μόλις ο χρόνος πλησίαζε στο τέλος,έπαιρνα μολύβι και χαρτί και προσπαθούσα να χωρέσω έναν ολόκληρο χρόνο σε μια λευκή κολλά χαρτί.Μια κολλά χαρτί με τους περιορισμούς,τα όρια,τα όνειρα..!
    Φέτος όμως κάτι είχε αλλάξει..διαπίστωσα για ακόμη μια φορά πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν σου χαρίζεται.Το λοιπόν δεν μπήκα καν στον κόπο να φτιάξω την παραδοσιακή και ατελείωτη λίστα.Δεν έθεσα επαγγελματικούς στόχους,δεν όρισα χρονικούς περιορισμούς του τύπου "μέχρι το Πάσχα θα έχω χάσει όλα τα κιλά από τις εγκυμοσύνες",δεν χάραξα πορεία για άγνωστους προορισμούς,αλλά ούτε φαντάστηκα πως ως δια μαγείας θα μπει το πρόγραμμα στην ζωή μας.Το πρόγραμμα του ύπνου,του ξύπνιου,του φαγητού και του πιοτού λέμε τώρα!

Το τιτικάκι έχει αδελφάκι!

   Σχεδόν ένα μήνα μετά τα τρίτα γενέθλια του τιτικίου,ήρθε στη ζωή το νέο μέλος της οικογένειας μας και η ζυγαριά έγειρε υπέρ των αγοριών!Όταν το τιτικάκι αντίκρισε για πρώτη φορά τον αδερφό της έδειχνε σαστισμένη..Προσπαθούσε να καταλάβει,να γνωρίσει και να συνειδητοποιήσει την νέα πραγματικότητα.Τέσσερις μήνες μετά ακόμη προσπαθεί..Με μύξες που τρέχανε ήθελε να πάρει αγκαλιά τον μικρό και να τον φιλήσει.Με καρδιά που έτρεμε της τον έδινα.Αντισηπτικό στο κομοδίνο,στην παπουτσοθήκη,στο τραπέζι.Στα χέρια μας,στα μούτρα μας,παντού..!

Σσσσ μη ξυπνήσεις το μπλογκάκι..

  " Μα καλά ούτε ένα τηλέφωνο δεν έχει χρόνο να πάρει", αναρωτιόμουν για τις φίλες που χάθηκαν νωρίς στον χρονοχώρο  γάμου-οικογένειας..Δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό μου πως είναι δυνατόν από ένα ολόκληρο 18ωρο(εξαρτάται και από τις ανάγκες του καθενός ή τις ανάγκες τις καθημερινότητας)δεν μπορούσαν να αφιερώσουν 10 λεπτά για ένα ρημάδι τηλεφώνημα??Έπαιρνα εγώ..μια,δυο και τα λεγα με τον τηλεφωνητή!!

  Δεν ξεχνούσα τίποτα θυμόμουν τα πάντα.Το μυαλό μου συγκρατούσε ακόμη και τις πιο άχρηστες πληροφορίες..Μνήμη ελέφαντας!!Ώσπου τα πρώτα σημάδια άρχισαν να αχνοφαίνονται στον ορίζοντα.Στην αρχή λες και έγινε αυτόματο ξεσκαρτάρισμα και θυμόμουν επιλεκτικά.Σιγά σιγά με εγκατέλειψε και η δυνατότητα της επιλογής.Απορρούσα τι μου συμβαίνει και πως είναι δυνατόν εγώ να ξεχνάω.
  Σαν να μην έφτανε η επιλεκτική μνήμη προστέθηκε και η επιλεκτική ακοή καθώς και η επιλεκτική όραση!!Αναρωτιόμουν αν τα χάνω,με γλαρωμένο το μάτι και το μετέωρο βήμα  των νυχτερινών ξαγρυπνιών..
  Αλλάζουν οι άνθρωποι.Μα πιο πολύ αλλάζουν οι προτεραιότητες..Ξεχνάς γιορτές,γενέθλια και επετείους και κάποιες στιγμές ξεχνάς και τον ίδιο σου τον εαυτό..

Δυο χρόνια μετά..

  Ξημερώματα Σαββάτου 13 Μαρτίου κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου να στριφογυρίζω στο κρεβάτι με δυσκολία.Δυσκολία στην κίνηση,δυσκολία στην αναπνοή.Ήθελα λίγες ακόμη μέρες για να μπω στον 10το..Στους δέκα μήνες γεννάνε οι γαιδάροι,είχα ακούσει κάποτε να λένε και πολύ διασκέδαζα με την άγνοιά τους.Εγώ θα  γεννούσα ένα τελειόμηνο μωρουδέλι,τελειόμηνο!!Κάπου εκεί ανάμεσα στα γκαρίσματα των γαιδάρων και τα δικά μου βαριοανάσανα,έσπασαν τα νερά.
- Ξυπνάτε καλέ γεννάω!!Έσπασαν τα νερά!!
-Τι?
-Τα νερά,έσπασαν τα νερά!!
  Είχα ένα χαμόγελο περίεργο,ένα καρδιοχτύπι αναπάντεχο καθώς ετοιμαζόμουν για το μαιευτήριο.Ήξερα πως έχω μια ώρα περίπου.Μόνο που εγώ έκανα λιγάκι παραπάνω.Και στην γέννα μου άργησα!Συνήθειο είναι αυτό,δεν κόβεται..Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο ένιωσα τους πρώτους πόνους!Γεννάω,σκέφτηκα.Δυό μήνες τώρα κοιμάμαι κοιτάζοντας και χαϊδεύοντας την άδεια κούνια.Από δω και πέρα θα χαζεύω το νινίτσι μου και θα χαϊδεύω τα χεράκια του μέχρι να το πάρει ο ύπνος.Που να 'ξερα πως θα 'ταν μέχρι να πάρει εμένα ο ύπνος!!

Κι ύστερα ήρθε ο απογαλακτισμός

  Το τιτικάκι θηλάζει αποκλειστικά 15μήνες και 15 μέρες ακριβώς!Λίγο ο κακός ύπνος,λίγο το ότι έχω καταντήσει κινητό βενζινάδικο,λίγο ο περίγυρος που με κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια κάθε φορά που θηλάζω τη μωράκλα μου μ' έκανε να πάρω την απόφαση να αραιώνουμε σιγά σιγά!Η πιο σημαντική αιτία όμως που με οδήγησε σε αυτή μου την απόφαση,πέρα από τον περίγυρο,την κούραση και την αϋπνία, είναι η ανεξαρτητοποίηση.
   Προσπαθώ, από πολύ μικρή να την αφήνω να επιλέγει,να εξερευνεί,να σηκώνεται μόνη της όταν πέφτει,να μην μαλώνω την καρέκλα,το τραπέζι και το πάτωμα όταν χτυπάει αλλά να της λέω πως την επόμενη φορά πρέπει να είναι πιο προσεχτική.Τα κάνω όλα αυτά σκεπτόμενη πως το παιδί μου θέλω να είναι ανεξάρτητο και να στηρίζεται στα δικά του πόδια και όχι στις δικές μου πατερίτσες.Τα κάνω όλα αυτά ενώ ταυτόχρονα συνεχίζω να την κρατάω στην αγκαλιά μου θηλάζοντάς την, ενώ επιμένω να είναι ακόμη η κούνια της στο υπνοδωμάτιό μας!
-Γεια σου,διχασμένη μάνα!
Δυο μεγάλες αλλαγές σε σύντομο χρονικό διάστημα πάνε πολύ!Τα έβαλα λοιπόν στη σειρά,πρώτα σταματάμε το θηλασμό και μετά τσουπ αλλάζουμε δωμάτιο!Προς το παρόν το δωμάτιό της το χρησιμοποιεί για παιχνίδι,για πολύ παιχνίδι!!

Ονειροπαγίδα..

    Από τον καιρό της κοιλιάς ο κόσμος σου,αλλάζει.Έχεις άλλα μάτια,ενίοτε της κουκουβάγιας,άλλα αυτιά,άλλο μυαλό..Σαν από λήθαργο ξυπνάνε ένστικτα πρωτόγνωρα και σε κάνουν να αναρωτιέσαι, που στα βάθη της ψυχής σου ήταν θαμμένα!Η "άνοιξη " επηρεάζει ξεκάθαρα και τους δύο υποψήφιους γονείς..Σε βαθμό παρεξήγησης..!Πρόσεξε πως θα κάτσεις μα και πως θα σηκωθείς!Μη σκύβεις,μη κουράζεσαι,μη,μη και μη..Αν δεν το πάρεις απόφαση,μάνα,πως έτσι θα είναι και οι 9 μήνες δεν σε βλέπω να την βγάζεις καθαρή!Ήρθε η ώρα να κακομάθεις ή μάλλον καλύτερα να καλομάθεις τον εαυτό σου και να το απολαύσεις,εντάξει όσο μπορείς,του μήνες που έρχονται.Δεν είπαμε δα πως είσαι και άρρωστη,απλά ολίγον έγκυος!!!!
    Είναι η πρώτη φορά που νοιάζεσαι πραγματικά και με όλο σου το είναι,το σώμα,το μυαλό,τις αισθήσεις, για κάποιον εκτός από τον εαυτό σου!!Αυτό το μυαλό έχει σπάσει προ πολλού κάθε ρεκόρ ταχύτητας.Τρέχει με ξέφρενους ρυθμούς και βυθίζεται σε περίεργα σενάρια.Προσπαθεί να προνοήσει τα πάντα και να προφυλάξει το πολύτιμο μπιζελάκι από κάθε κακοτοπιά..Προστατευτικά για τις πρίζες έχουμε?Περίμενε τουλάχιστον να γεννήσεις,μάνα..

Η Μεγάλη Έξοδος

   Για να πετύχει η συνταγή τα υλικά είναι λίγα και απλά.Θέλουν όμως καλά προθερμασμένο φούρνο!Ένας πρόθυμος σύζυγος,μια αποφασισμένη μαμά και ένα συνεργάσιμο μωρό είναι αρκετά!Ο πρόθυμος σύζυγος είναι σαν το αλάτι που δεν λείπει από το ντουλάπι της κουζίνας μου.Η αποφασισμένη μαμά σαν το σαφράν,που στα ντουλάπια μου σίγουρα δεν βρίσκεται ίσως ούτε και στα περισσότερα καταστήματα.Όσο για το συνεργάσιμο μωρό..Μάλλον πως μοιάζει με λευκή τρούφα!Πολλοί την έχουν ακούσει αλλά λίγοι την έχουν γευτεί!
  Αφού λοιπόν είχα σίγουρο το αλάτι,προμηθεύτηκα και το σαφράν είπα να το ρισκάρω..Δυο στα τρία ,η ζυγαριά έγερνε προς το μέρος μου!

Μάνα είναι,θα περάσει..

 

Είναι φορές που αισθάνομαι σπασμένο καράβι.Αποπροσανατολισμένο,ακυβέρνητο.Χαμένο στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.Φορές που παύω να νιώθω καπετάνισσα και πιο πολύ θυμίζω μούτσο!!Εκεί,κάτω από το κατάρτι, στη μέση του καραβιού,να αναρωτιέμαι για την κατεύθυνση.Πλώρη ή πρύμνη.Παρελθόν ή μέλλον..Το παρελθόν με τραβάει δυνατά,το μέλλον με δελεάζει..

    Είναι η καθημερινότητα που φθείρει,η ρουτίνα.Είναι οι μεγάλες προσδοκίες, του να γίνεις "σπουδαία μαμά".Είναι η κούραση και η αϋπνία...Είναι τα παιχνίδια που παίζει το μυαλό και σε κάνει να τα βλέπεις όλα μαύρα.Είναι όλα αυτά και τίποτα..

  Θέλει κόπο για να βάλεις τις σκέψεις σε τάξη και τα συναισθήματα στη θέση τους.Να τιθασεύσεις το εγώ σου και να προβάλεις το εμείς.Θέλει κόπο να διατηρείς την ηρεμία αλλά και την ψυχραιμία σου,ειδικά στο τέλος της ημέρας,όταν πια όλη η ένταση έχει συσσωρευτεί.

Οι φίλοι μου και γω

      Το μπίτι τίτι έχει φίλους από τον καιρό που στριφογυρνούσε στην κοιλιά μου.Φίλους που την περίμεναν να γεννηθεί για να την εντάξουν στην παρέα τους.Εντάξει,στην αρχή,η αγαπημένη μας φίλη ,είπε πως την ήθελε για μωρό της άλλα φαντάζομαι πως τώρα πια έχει αλλάξει γνώμη!
     Σε μια συνάντησή μας με μια συνομήλικη μας φίλη,αρχικά  μια περιέργεια υπήρχε στο βλέμμα.Κοίταζε η μια,κοίταζε και η άλλη τάχα αδιάφορα.Το τιτικάκι δεν άντεξε,της γυάλισε και το λαστιχάκι που είχε στα μαλλιά η άλλη μικρή και είπε να πλησιάσει..Με επιδέξιους χειρισμούς και με αποφασιστικότητα τρομερή ανέβηκε σχεδόν πάνω της και προσπαθούσε να κλέψει το τρόπαιο!

Ο τελευταίος των μονοψηφίων

   Διανύουμε το τελευταίο δεκαήμερο,για να μην πω τις τελευταίες μέρες του ένατου μήνα και χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί μαζί με το τιτικάκι μεγαλώνουμε και μεις ή μάλλον πιο σωστά ωριμάζουμε..Μαθαίνουμε να μετράμε την κάθε μέρα διαφορετικά.Πιο συγκεκριμένα,οι μέρες παύουν να ισχύουν ημερολογιακά,τώρα είναι απλά "η μέρα που έβγαλε το πρώτο της δόντι,η μέρα που στάθηκε όρθια,η μέρα που χτύπησε παλαμάκια.."όσο για τις νύχτες?είναι αυτές που συνήθως μείναμε άυπνοι!!Καμιά μέρα και καμιά στιγμή δεν είναι ίδια με άλλη.Έννοιες δηλαδή και ρητά χιλιοειπωμένα που τουλάχιστον εγώ,ποτέ μέχρι τώρα δεν τα είχα νιώσει.Για να αλλάξει ο τρόπος σκέψης,έφτανε απλά  να κρατήσω στην αγκαλιά μου ένα τόσο δα πλασματάκι και να το δω να αναπτύσσεται ,να μεγαλώνει,να ξεδιπλώνεται ο χαρακτήρας του και φυσικά δεν αναφέρομαι στους πρώτους μήνες,τότε δεν υπήρχε χρόνος όχι για σκέψεις αλλά ούτε καν  για όνειρα,που πολύ θα ήθελα δηλαδή ..Δεν λέω,δεν μεταμορφώθηκα και σε γκουρού(!),ούτε περνάω τις μέρες μου με διαλογισμό και γιόγκα,απλά που και που έχω και καλές στιγμές.
   Είναι όμως και κάποιες στιγμές,στιγμές που ξεχνάω τις φιλοσοφίες και το μορφωτικό μου επίπεδο και εκτός δηλαδή που τα βλέπω όλα μαύρα,μπορεί και να σε κάνω μαύρο αν βρεθείς στον δρόμο μου!!Μόνο ο Νέρο μπορεί να τη γλυτώσει που είναι μαύρος από φυσικού του.
  Για να  γιορτάσω τον τελευταίο των μονοψηφίων θα κάνω ένα χρονομακροβούτι κι όπου με βγάλει η ανάσα!!

Πως να γίνετε σπουδαία μαμά #2#

ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ ΤΟ ΜΩΡΟ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ

   Πηγαίνετε για έναν καφέ με τις φίλες σας που έχουν παιδιά και θα διαπιστώσετε ότι οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από αυτά.Το πόσες ώρες σας κράτησε ξύπνια χθες το μωρό,το πως ο Άρθουρ είναι υπερκινητικός σαν τον πατέρα του ή το πως η Έμιλι έχει κληρονομήσει το χαμόγελο της οικογένειας.
   Ακόμα και σε αυτή τη μικρή ηλικία,σε ένα δωμάτιο γεμάτο μωρά μπορεί κανείς να παρατηρήσει πολλούς χαρακτήρες.Κάποια είναι χαρούμενα και ευπροσάρμοστα ,άλλα ευερέθιστα και απαιτητικά.Σε κάποια αρέσουν τα χάδια και οι αγκαλιές ,άλλα θέλουν αγκαλιά μόνο όποτε τα βολεύει και κάποια είναι εξωστρεφή και τολμηρά ,ενώ άλλα ντροπαλά και διστακτικά.
   Αν μπορέσετε να αναγνωρίσετε τα χαρακτηριστικά του μωρού σας ,θα μπορέσετε και να καταλάβετε τη συμπεριφορά του και τις ανάγκες του.Για παράδειγμα,ένα μεγάλο πάρτι πρώτων γενεθλίων μπορεί να είναι κακή ιδέα αν το μωρό είναι ντροπαλό και συγκρατημένο.Αν είναι πολύ ήρεμο και καθόλου απαιτητικό,μπορεί να χρειάζεται να του δώσετε όλη σας την προσοχή.

Πως να γίνετε σπουδαία μαμά #1#

Το ευτυχισμένο σας μωρό

   Ο πρώτος χρόνος με το μωρό θα είναι γεμάτος με αξέχαστες στιγμές, αλλά οι πιο όμορφες στιγμές θα είναι αυτές που το μωρό σας είναι ευτυχισμένο όταν ξεκαρδίζεται στην κούνια,όταν χαιρετά χαμογελαστό την κάμερα, όταν τρώει το πρώτο του παγωτό.Όταν είναι εκείνο ευτυχισμένο ,είστε κι εσείς.Εκτός από την υγεία του ,ευθύνη σας είναι και η καλή συναισθηματική του κατάσταση

,δηλαδή η ευτυχία του.

 Φυσικά τα μωρά κλαίνε πολύ ,ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες και θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι επειδή κλαίνε είναι δυστυχισμένα.Τα μωρά κλαίνε γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας τους.Είναι ζωτικό μέρος του μηχανισμού επιβίωσης ,ένα σημάδι,σχεδόν αδύνατο να αγνοηθεί,ότι κάτι πάει στραβά.

Με το χρόνο ,θα μάθετε να ξεχωρίζετε το κάθε κλάμα (πείνα,ενόχληση ή υπερδιέγερση) και να ανταποκρίνεστε στις ανάγκες του,ώστε να το κάνετε να χαμογελά ξανά.